درمان های کاذب
با ثابت قرار دادن این پست و اپدیت آن در زمان مقدور راه برای قضاوت هموار تر خواهد شد. درتشخیص هر اختلال ابتدا یک بخش سلبی وجود دارد به این معنا که مراجعی که در گفتار خود ناروانی دارد به دلیل اسپاسم یا بیماری های نورولوژیک یا مشکلات حنجره ای و از این دست مشکلات ندارد و سپس تشخیص نهایی داده شود.
اگر اختلال لکنت یک عارضه روانی تشخیص داده شود به معنای شروع درمان روانپزشکی و یا روانشناسی است حال آنکه ماهیت این عارضه گفتاری و زبانی است و مرحله تشخیص بایست توسط آسیب شناس گفتار و زبان صورت پذیرد.
برای تحقیق علمی در این زمینه ارجاع به انجمن گفتار و زبان و شنوایی آمریکا و یا وبسایت های مقالات پزشکی کفایت می کند.
asha.org/
از بی ربطی این درمان که بگذریم نکته وظیفه ایست که چهره های آکادمیک در این رابطه به عهده دارند. در لینک زیر معدود واکنش هایی را از جانب جامعه آکادمیک می بینیم که در حکم شاخه گلی است که با خود بهاری به دنبال ندارد.
حالیا در خور جامعه روانشناسی است که در مقابل چنین دست اندازی هایی به خارج از حیطه رشته علمی از حیثیت علمی دیگر اعضا دفاع کند.
هر چند از جامعه علمی که درگذریم کار مضحک تر می شود.
آگهی و تبلیغات درمان با عسل البته با زعفران به شرطی که خنک میل شود.
یا طب اسلامی که ادعا دارد مصرف انار شیرین لکنت را درمان می کند.
ايرنا: یک کارشناس و مولف طب اسلامی راه درمان لکنت زبان را خوردن انار عنوان کرد و گفت: به کودکانی که لکنت زبان دارند تا قبل از دو سالگی روزانه یک قاشق آب انار داده شود.
جا داشت این کارشناس اولا درمان کامل و جامع را به این شکل از درمان ارجاع نمی داد و دوم آنکه با یک متخصص در این زمینه تبادل اطلاعات می کردند چه بسا هر دو طرف قضیه از این تبادل سود می جستند.
به نظرم درمان موثر و علمی آسیب شناسان گفتار و زبان به کمرنگ شدن چنین ادعاهایی می انجامد